lutego 15, 2014

(285) Magia krwi

(285) Magia krwi
Tytuł: Magia krwi
Seria: Magia krwi (#1)
Autor: Tessa Gratton
Wydawnictwo Dolnośląskie
Stron 392

Która z dziewczynek nie marzyła nigdy o tym, żeby zostać czarodziejką? Przypuszczam, że kilka się znajdzie... Osobiście miałam moment kiedy byłam zafascynowana czarodziejkami, a jednak nie było to moje marzenie. Tessa Gratton chciała zostać czarodziejką i jej marzenie rzuciło cień na jej dorosłe życie. Nie została czarodziejką, a jednak napisała mroczną książkę pełną tajemnic, magii i niebezpieczeństw... Tylko czy aby w dobrym stylu spełniła po części to swoje dziecięce marzenie? 

Drusilla Kennicot po tragicznej śmierci rodziców dostaje tajemniczą przesyłkę z księgą z... zaklęciami i listem od nieznanego jej Diakona. Autor listu sugeruje, że zaklęcia zawarte w książce spisał dla niej tata. Trudno jej jednak w to uwierzyć po tym wszystkim co się wydarzyło. Dziewczyna postanawia podzielić się zdobytą wiedzą ze swoim bratem i Rees'em oraz nowo poznanym przyjacielem Nick'iem, który szybko zajmuje w jej sercu ważne miejsce. Okazuje się jednak, że nie tylko oni wiedzą o magii. Josephine chce mieć dostęp do grobu ich taty. Czy tym młodym ludziom uda się obronić jego grób? A wreszcie czy uda im się uratować? Kto stoi za śmiercią ich rodziców? Czy Silla i Nick będą razem pomimo problemów? 

Od czasu do czasu jestem skłonna skusić się na przeczytanie książki, gdzie świat realny miesza się ze światem magii. Tym razem padło na książkę w sumie w Polsce jeszcze mało znaną, ale za to interesującą, posiadającą intrygującą okładkę. Więc jak mogłam się nie skusić? Miałam ochotę przeczytać coś lekkiego, co wciągnie mnie na kilka godzin. Trafiłam na właściwą książkę - ciekawą, porywającą, lekką, a jednak nie zachwycającą... 

Pomysł bardzo ciekawy. Ta książka ma klimat i to jej trzeba oddać. Jest napisana tak z dwóch perspektyw. Jedna część to to co dzieje się tu i teraz. Druga część to pamiętnik pisany na początku dwudziestego wieku. I muszę z przykrością przyznać, że ta druga część jest napisana o wiele lepiej. Jest jej niestety o wiele mniej. Pierwsza jest po prostu momentami dziwna, sztuczna... 

Tessa Gratton wprowadziła do swojej książki wątek romantyczny. I po co?! Bez sensu. Ta książka jest świetna - naprawdę. Świetna do momentu kiedy autorka zaczyna się bawić w miłostki. Autorka nadała tej książce mroczny klimat, ale niestety dopiero pod koniec nauczyła się panować nad związkiem głównych bohaterów. Ich kłótnie były bezsensowne, głupie, drętwe, sztuczne, a wreszcie dziwne... Nick i Drusilla byli momentami strasznie dziecinni, a już chwilę później byli zadziwiająco dojrzali. Te zmiany były zupełnie niepotrzebne. A ich sprzeczki były nie na miejscu. W tej książce obiekt uczuć głównej bohaterki nie jest szarmancki, dojrzały itd... Może to jest zaleta tej książki? Zwykli bohaterowie, ludzkie słabości, a jednak trochę magii? Już sama nie wiem co mam o tym myśleć. Ta książka wywołuje wielki zamęt i tyle. 

Jak już wspomniałam wcześniej klimat jest niesamowity, mroczny, tajemniczy. Bohaterowie jednak czasami to psują swoją sztucznością. Autorka powinna ich jeszcze trochę dopracować. Bo jak dotychczas niestety budzą momentami jedynie moje rozdrażnienie. Nie lubię sztuczności. Chcę żeby książka porwała mnie do swojego świata, a jeśli wydaje mi się on dziwny - sztuczny to przecież mnie nie porwie, prawda? Ale przecież ta książka ma także plusy! Ciekawa fabuła, szybka akcja, ciągłość przyczynowo skutkowa, a trafiają się przecież także ciekawe, intrygujące postacie jak np. Josephine i macocha Nicka. A nawet postacie godne uznania jak np. Drusilla, która swoją dojrzałością, pewnością i wytrwałością budzi prawdziwe uznanie i dumę. 

"Magia krwi" to debiut literacki Tessy Gratton - japonki z pochodzenia. Kobiety, która chciała być paleontologiem lub czarodziejką, a została pisarką z pożytkiem dla 21 krajów, w których została przetłumaczona jej powieść. Tak! Z pożytkiem! Pomimo wpadek z tymczasową sztucznością w książce autorce udało się stworzyć naprawdę ciekawą, wciągającą książkę. Pojawiają się niestety niedoróbki. Ale w końcu nic nie jest idealne... Dzieło stworzone przez p.Gratton to książka pełna tajemnic, mroczna, z nutą romantyczności - małą, a jednak... Jednak przy tym wszystkim jest to także książka momentami bardzo smutna i pokazująca, że warto walczyć o szczęście do ostatniej chwili... dawać z siebie wszystko! Mam cichą nadzieję, że następna część będzie bardziej dopracowana pod względem dialogów, a jednak tak samo ciekawa...

Moja ocena: 7/10 Bardzo dobra!

Za książkę serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat!

lutego 10, 2014

(284) Alchemik

(284) Alchemik
Tytuł: Alchemik
Autor: Paulo Coelho
Wydawnictwo Drzewo Babel
Stron 192

"Kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały Wszechświat sprzyja potajemnie twojemu pragnieniu."

Jedni go kochają, drudzy nienawidzą... a mam tu na myśli brazylijskiego pisarza Paulo Coelho. Moja czytelnicza przygoda z jego książkami zaczęła się od powieści "Walkirie" - jednej z najbardziej osobistych książek autora. "Walkirie" bardzo mi się spodobały, więc stwierdziłam, że koniecznie muszę przeczytać najpopularniejszą książkę tego autora. Niestety w tym wypadku nie było już tak dobrze... 

"Alchemik" opowiada historię Santiago - pasterza z Andaluzji, który przemierza świat wraz ze swoimi owcami. Pewnego dnia udaje się do cyganki, aby ta wyjaśniła mu sen o skarbie ukrytym w piramidach.  Chłopiec po raz kolejny porzuca swój sposób na życie, wcześniej porzuconym pomysłem była chęć zostania księdzem. Na swej drodze spotyka wiele inspirujących osób, dzięki którym odkrywa prawdziwy sens życia, poznaje samego siebie, odkrywa skarb drzemiący w samym sobie i uczy się podążać za głosem swego serca, podążać na swoimi najskrytszymi marzeniami. 

"Pamiętaj, abyś zawsze wiedział jasno czego pragniesz." 

"Walkirie" urzekły mnie swoją mądrością, jakąś taką melancholią, spokojem, powodem do zatrzymania się... Wielu nie lubi Coelho za jego filozoficzne wywody, które nie zawsze udaje mu się sprawnie wpleść do powieści. Moim zdaniem w "Walkiriach" mu się to udało, jednak już w "Alchemiku" poszło mu z tym troszkę gorzej. Ta filozofia była momentami bardzo męcząca. I dlatego ta książka ma fanów i przeciwników, ja znajduję się jednak gdzieś po środku. Troszkę się zawiodłam, ale jednak są w tej książce też pewne plusy o których oczywiście także muszę wspomnieć. 

Podróż Santiago jest pełna mądrości, filozofii, młodych sentencji... Nie jeden raz przy czytaniu musiałam się zatrzymać, zastanowić, przemyśleć - tej książki nie da się przeczytać ot tak, od deski do deski. Takie czytanie w tym wypadku nie ma sensu. Nie chodzi tu w końcu o samą fabułę, ale także, a nawet przede wszystkim o tym czego uczy nas historia Santiago. Ta książka chce nas zmusić do zajrzenia wgłąb siebie, do ujrzenia i obejrzenia ze wszystkich stron jeszcze raz naszych najskrytszych pragnień, a przede wszystkim chce nas zachęcić do podążania za tymi marzeniami, nawet najbardziej szalonymi... 

„To możliwość spełnienia marzeń sprawia, że życie jest tak fascynujące.”

Santiago jest według mnie niezwykłą postacią, odważną, zdecydowaną, gotową podjąć ryzyko. Pewnego dnia po prostu zostawia wszystko, zostawia swoje owce - jedyne co ma i wyrusza w podróż w nieznane. Nie zawsze jest łatwo, zazwyczaj nie jest łatwo, a jednak on się nie poddaje. Na swej drodze spotyka ludzi, którzy zachęcają go do podążania ku marzeniom - człowieka, który nazywa się królem, alchemika... Pasterz na ich przykładzie i nie tylko zaczyna dostrzegać wartość marzeń, a co najważniejsze jest gotowy podjąć ryzyko. Prosty pasterz, prosta historia, a jednak przesłanie bardzo trudne - taka jest właśnie ta książka. Niepozorna, a jednak... 

Mam strasznie mieszane uczucia względem tej książki - jest bardzo ciekawa, a jednak trudna... Przyjemna, a jednak czasami bardzo męcząca. Autorowi nie zawsze udało się w odpowiednim miejscu wstawić tą swoją "mądrość", momentami jest jej moim zdaniem za dużo, a kiedy indziej nie ma jej w ogóle. Jak sami widzicie trudno ją ocenić. "Alchemik" to wybitna książka, która zasługuje na uwagę, jednak nie jest to książka dla każdego. Jest to po prosu książka, którą trzeba chcieć przeczytać inaczej nie da się przez nią przebrnąć. Jest to książka pełna mądrości, które jednak trzeba zrozumieć. 

„Jestem starym zabobonnym Arabem i wierzę w porzekadła ludowe. Jedno z nich mówi, że wszystko, co zdarza się raz, może już nie przydarzyć nigdy więcej, ale to co zdarza się dwa razy, zdarzy się na pewno i trzeci.”

"Alchemik" to książka, która jest przyczyną kompletnego chaosu w mojej głowie. Na początku było ciężko, ale potem historia Santiago mnie wciągnęła i chciałam potem więcej, więcej, jeszcze więcej! Trzeba dać się wciągnąć i trzeba przyzwyczaić się do stylu autora, do tematyki, do mądrości, do braku błahych rzeczy. Tak! To nie jest książka o błahostkach tylko o rzeczach i zachowaniach ludzkich, które mają wpływ na całe nasze życie. I po tej książce, choć gorszej niż "Walkirie" Paulo Coelho jest jednym z moich ulubionych. To po prostu książka dla osób, które poszukują ambitnej, trudnej książki, która każe im się na chwilę zatrzymać... pokazująca jak ważne jest podążanie za własnymi pragnieniami. Historia Santiago nauczyła mnie bardzo dużo, może w Was też przeczytanie tej książki wyda owoc? 

Moja ocena: 7-/10 Bardzo dobra z minusikiem!

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Drzewo Babel!

lutego 05, 2014

(283) Dom Tajemnic

(283) Dom Tajemnic
Tytuł: Dom Tajemnic
Seria: Dom Tajemnic (#1)
Autor: Chris Columbus & Ned Vizzini
Wydawnictwo Znak
Stron 506

Biegacie? Uprawiacie jakiś sport? Może przy wykonywaniu rutynowych czynności przychodzą Wam do głowy zaskakujące pomysły? Chris Columbus wpadł na pomysł fabuły książki "Dom Tajemnic" piętnaście lat temu, biegając... Wyobraził sobie wtedy dom, który tonie w oceanie i jest atakowany przez piratów. Wyobraźnia zadziałała, a ciekawy pomysł był gotowy - co z tego wynikło? Przekonajmy się sami otwierając drzwi (a raczej stronnice) Domu Tajemnic...

Rodzina Walkerów po niefortunnym wypadku poszukuje domu w którym mogliby zamieszkać i poukładać sobie życie od nowa. Nie przypuszczali jednak, że będzie aż tak trudno... Doktor Walker i pani Walker mają trójkę dzieci - Eleanor, Kordelię i Brendana. Poszukiwania domu okazują się bardzo trudne, a jednak trafiają na ten (rzekomo) wymarzony dom... Rezolutna Kordelia jest jednak po rozmowie z agentką nieruchomości nastawiona dość sceptycznie. Już niejeden raz oglądali "wspaniały" dom, który potem okazywał się zwykłą ruderą. Jednak ten dom okazał się spełnieniem ich wszystkich marzeń, a do tego cena nie jest wygórowana... Co jest dość dziwne przy jego bogatym wnętrzu. Wydaje im się to podejrzane, a jednak Walker'owie bez wahania decydują się na jego zakup. Sielanka kończy się gdy zaczyna ich nachodzić córka sławnego pisarza Denvera Kristoffa - początkowego właściciela tego domu... Nowe miejsce zamieszkania szybko okazuje się Domem Tajemnic, przygód, niebezpieczeństw... Olbrzymy, piraci, Wichrowa Wiedźma, Król Burz to tylko niektóre postacie z którymi będą musieli się zmierzyć. A co jeśli trafią do... książki? Zapowiada się dużo przygód, niebezpieczeństw i wartkiej akcji oraz oczywiście tajemnic!

Wiem, wiem... nie powinno się oceniać książki po okładce. Ale przecież jak każdy mól książkowy wie, czasami trudno się oprzeć sile przyciągania okładki. A okładka "Domu Tajemnic" autorstwa Chris'a Columbus'a, reżysera filmów o Harry'm Potterze i Ned'a Vizzini przyciąga uwagę i kusi. Jak łatwo można zauważyć mnie skusiła. Jest z jednej strony intrygująca, a z drugiej ciepła i przyciągająca uwagę. Bardzo podoba mi się połączenie kolorystyczne, jakie zastosował ilustrator Greg Call.Ta książka już za samą okładkę ma u mnie duży plus, a potem zaczyna się robić coraz ciekawiej... A w środku ku mojej wielkiej radości też są ilustracje! :)

Autorzy zaczynają swą opowieść bez zbędnych ceregieli. To mi się bardzo spodobało! Nie trzeba było długo czekać na rozwinięcie akcji. Działo się bardzo dużo... momentami aż za dużo. Jednemu będzie to przeszkadzać, a drugiemu nie... Osobiście w przypadku tej książki należę do tej drugiej grupy. Kiedy sięgam po książkę przygodową dla młodzieży chcę, żeby mnie porwała, oderwała od rzeczywistości, wciągnęła między karty swej opowieści. Powieści "Dom Tajemnic" udało się to rewelacyjnie! Wartka akcja, ciekawi bohaterowie - to lubię!

Przez książkę przewija się bardzo dużo bohaterów - negatywnych jak i pozytywnych. Piraci, zła wiedźma, ale też dzielny pilot... każdego coś charakteryzuje przez co czytanie staje się prawdziwą przyjemnością. Moją największą, a z drugiej strony najmniejszą sympatię zdobyła najstarsza z rodzeństwa, Kordelia. Uwielbia czytać, jest rozsądna... momentami aż za bardzo. A jednak pomimo tego w sytuacjach stresowych się poddaje. Eleanor ma 8 lat, jednak jest bardzo dojrzała. Wiem, że niektórym będzie trudno uwierzyć w dojrzałość ośmiolatki, ale ja w to wierzę i bardzo się cieszę, że autorzy stworzyli taką postać. Brendan jest ciekawym, choć naiwnym bohaterem. O wiele bardziej wolę "dziewczyńskie" bohaterki... Choć przystojniakowi Will'owi trudno się oprzeć ;) Negatywne postacie także są jak i pozostałe zaskakująco dobrze skonstruowane. Szalona wiedźma i inni budzą postrach, a jednak pomimo tego moim zdaniem czasami brak tej książce klimatu...

"Dom Tajemnic" to świetna napisana książka dla młodszych czytelników, ale i niektórym starszym (ale bez przesady) może się spodobać. Napisana barwnym językiem, dobrze wykreowany świat, ciekawi bohaterowi, ekscytująca, ale minusy też są... brak klimatu, momentami wkradający się chaos. A trzeba też dodać, że książka jest momentami krwawa i brutalna, pomimo tego zdobyła moją sympatię. Bo choć to fikcja literacka to jednak pokazuje takie wartości jak odwaga, przyjaźń, zaufanie, miłość... Zasługuje na uwagę! Ta powieść to początek trylogii o tajemniczym domu i trójce rodzeństwa, którzy i w kolejnych częściach staną przed niebezpieczeństwami, zagadkami i przygodami... A pomyśleć, że to książka napisana drogą mail'ową. Autorzy spotkali się zaledwie pięć razy! Zapraszam do poznania ekscytującej i pełnej przygód oraz tajemnic książki...

Moja ocena: 7+/10 Bardzo dobry z plusikiem!

Za książkę serdecznie dziękuję Wydawnictwie Znak Emotikon!

lutego 01, 2014

(282) Stosik 1/2014

(282) Stosik 1/2014
Oj, ciężki był ten styczeń... Codziennie to kartkówka, to sprawdzian pomimo tego udało mi się napisać "aż" cztery recenzje i przeczytać "aż" 6 książek... Nie jest źle, ale mogłoby być lepiej... Teraz dwa tygodnie ferii (hurrra!), a potem znowu ostro do roboty... 
Dzisiaj chciałabym Wam pokazać książki, które zamierzam przeczytać w najbliższym czasie.


Od góry: 
1.Włoskie Buty Henning Mankell 
2. Oskar i Pani Róża Eric Emanuel - Schmitt 
3. Tam gdzie spadają anioły Dorota Terakowska
4. Dziwne losy Jane Eyre Charlotte Bronte
5. Bari, syn Szarej Wilczycy James Oliver Curwood
6. Wszechświat Jenny Ken Pedersen
7. Kod królów Pierdomenico Baccalario
8. Magia Krwi Tessa Gratton
9. Wołanie Kukułki Robert Galbraith
10. Elżbieta II Ostatnia królowa Marc Roche
11. Dziewczyny atomowe Denise Kiernan
12. Co w mowie piszczy Katarzyna Kłosińska

To by było na tyle ;)

stycznia 23, 2014

(281) Śmiałe marzenia

(281) Śmiałe marzenia
Tytuł: Śmiałe marzenia
Saga marzeń
Autor: Nora Roberts
Wydawnictwo Książnica
Stron 376

"Moim celem jest spełnienie nierealnych marzeń i snów, najwspanialszej rzeczywistości jaką możemy sobie wyobrazić." Ralph Lauren

Mieliście kiedyś jakieś szalone, śmiałe marzenie? Zrealizowaliście ja? Czy może postanowiliście z niego zrezygnować? Baliście się postawić wszystko na jedną kartę? Czy może goniliście za tym marzeniem bez chwili zawahania wiedząc dokładnie czego oczekujecie od życia? Margo - bohaterka książki "Śmiałe marzenia " nie bała się podejmować śmiałych decyzji... Czy wyszło jej to na dobre? A może znacznie skomplikowało jej życie?

Urwiste wybrzeże Kalifornii, a na nim stoi okazały dom... Piękna rezydencja Tempeltonów jest oazą ciepła i miłości nie tylko dla najbliższej rodziny. Nad urwiskiem dorastają trzy dziewczynki - Laura, Kate i Margo. Laura jest córką właścicieli, a Kate adoptowaną kuzynką, sytuacja Margo teoretycznie jest o wiele gorsza (ale tylko teoretycznie!)... jest córką gosposi. Pomimo tego Tempeltonowie traktują ją jak członkinię rodziny, a Kate i Laura są dla niej jak siostry. Dziewczyna jest ambitna i postanawia udowodnić, że sama - za sprawą własnej pracy i zdolności może osiągnąć sławę i bogactwo. Więc pewnego dnia po prostu wyjeżdża i zaczyna swoje dorosłe życie...

Niestety Margo po pewnym czasie doświadcza na własnej skórze, że w życiu tak naprawdę nic nie jest tak proste i łatwe jak myślała. Jednego dnia jest panią swojego życia, a już dnia następnego staje się jego niewolnicą... Jednak jak głosi powiedzenie - prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Margo jak syn marnotrawny wraca do rodzinnego domu. Czy zostanie tam przyjaźnie przyjęta? Ile zajmie jej odzyskanie zaufania i przyjaźni, którą przez tyle lat zaniedbywała? A co jeśli spotka tam... miłość? Czy Margo będzie potrafiła zmienić swoje życie na lepsze? Chyba czas wreszcie dorosnąć...

Nora Roberts jest znaną i lubianą pisarką. "Śmiałe marzenia" to książka rozpoczynająca "Sagę Marzeń". Jest to moje pierwsze spotkanie z tą pisarką. Czy udane? Jak najbardziej! Choć zaczęło się troszkę banalnie... Czytałam opinię, że Nora Roberts jest autorką tak naprawdę trochę lepszych wersji Harlequinów - nie czytam takich książek, a jednak postanowiłam zaryzykować... I dobrze! Nora Roberts pisze z lekkością, a więc jej książki czyta się z przyjemnością. W każdym bądź razie mi czytanie książki "Śmiałe marzenia" sprawiło przyjemność. Lekka, a zarazem książka, która potrafi wciągnąć i, która potrafi zainteresować czytelnika...

Wątek miłosny jest... przyznaję bez bicia, że wątek miłosny jest najmocniejszą stroną tej książki. Jest taki... och i ach! Margo w rezydencji Tempeltonów po raz kolejny spotyka Josh'a - brata Laury. Są dla siebie jak rodzeństwo, ale czy aby tylko rodzeństwo? A może to coś więcej? Josh jest przystojny, opiekuńczy, zabawny, a jednocześnie pewny siebie. I on podąża za śmiałymi marzeniami! Po prostu ideał! A jednak dla Margo nie jest to aż takie oczywiste? Zostaje tylko mieć nadzieję, że to się jeszcze zmieni... Na razie Margo musi zejść z finansowej i życiowej przepaści...

Ciekawa fabuła, ciekawi bohaterowi, kontrasty - taka właśnie jest książka Nory Roberts. Bohaterowie są barwni i ciekawi. Choć przyznaję, że zdarzają się też postacie lekko przerysowane. "Śmiałe marzenia" to książka pokazująca jak ważne jest posiadanie bliskich i życzliwych osób, które będą przy nas zawsze. Nawet w najgorszej sytuacji... Nawet wtedy gdy wszyscy inni się od nas odwrócą. Na przykładzie Margo p.Roberts pokazuje, że przyjaźni i miłości nic nie może nam zastąpić. To jest po prostu coś bez czego nie można funkcjonować... Bez przyjaźni i miłości jesteśmy nikim. Autorka nie zatrzymuje się tylko na wątku Margo, ale możemy też dowiedzieć się  co nieco o jej przyjaciółkach... ale o nich o wiele więcej będzie w 2. i 3. części. Już nie mogę się doczekać!

"Śmiałe marzenia" to książka, którą czytałam z prawdziwą przyjemnością i nawet lekkim zaangażowaniem. Idealna na spokojny wieczór. Lekka, pozwalająca na chwilę zapomnienia. Z pewnością przeczytam jeszcze inne książki Nory Roberts. W końcu "Śmiałe marzenia" to książka z naprawdę świetnym (pozytywnie skomplikowanym) związkiem miłosnym, powieść o przyjaźni, marzeniach i odwadze w ich realizacji...

"Nawet jeśli czasem trochę się skarżę - mówiło serce  to tylko dlatego, że jestem sercem ludzkim, a one są właśnie takie. Obawiają się sięgnąć po swoje najwyższe marzenia, ponieważ wydaje im się że nie są ich godne, albo że nigdy im się to nie uda. My, serca, umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach, które mogły być piękne, a nie były, o skarbach, które mogły być odkryte, ale pozostają na zawsze niewidoczne pod piaskiem. Gdy tak się dzieje, zawsze na koniec cierpimy straszliwe męki." Paulo Coelho

Moja ocena: 9-/10 Wybitna z minusem!

Za książkę serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat!

stycznia 19, 2014

(280) Trening inteligencji

(280) Trening inteligencji
Tytuł: Trening inteligencji
Autor: Michał Gargól
Wydawnictwo Publicat
Stron 176

"Byle kretyn może cieszyć się życiem w wieku dziesięciu, dwudziestu lat, ale kiedy człowiek ma sto lat, kiedy już nie może się ruszać, musi uruchomić swoją inteligencję."

Eric - Emmanuel Schmitt

Inteligencja to sposób rozumienia, uczenia się oraz wykorzystywania zdobytej wiedzy w praktyce. 
Macie problemy z zapamiętywaniem? Chcecie, żeby wasz mózg był szybszy i działał bardziej wydajnie? "Dla chcącego nic trudnego!" Każdy z nas może wyćwiczyć swój umysł, a na rynku wydawniczym pojawia się coraz więcej publikacji, które mają za zadanie nam to ułatwić. Miałam przyjemność zapoznać się z jedną z takich książek. "Trening inteligencji" to zbiór ponad 300 łamigłówek. Czy rzeczywiście poprawiają one zdolności intelektualne? 

Według naukowców wydajność swojego mózgu można wytrenować. W myśl tej idei z chęcią sięgnęłam po "Trening inteligencji". Kiedy tylko ta książka wpadła mi w ręce rzuciłam się rozwiązywać zadania w niej zawarte. Muszę przyznać, że byłam troszkę zaskoczona różnorodnością łamigłówek. Rebusy, krzyżówki, wykreślanki, sudoku, szyfrogramy... aż głowa boli! A to w wszystko przedstawiono w prosty, konkretny a przy tym estetyczny sposób.

"Trening inteligencji" to książka zapewniająca długie godziny główkowania, wysilania pamięci i pobudzania aktywności umysłu. Świetny sposób na spożytkowanie czasu w naprawdę konstruktywny sposób przynoszący plony. W książce znajduje się 305 łamigłówek umysłowych, a na końcu jest umieszczony także klucz do odpowiedzi, choć książka wygląda na dość niepozorną. Dużo zadań, dużo przyjemności. Jednak takie rzeczy trzeba po prostu lubić... 
Osobiście je uwielbiam, więc ta książka jest dla mnie czymś cudownym!

Lubicie zagadki słowne? Chcecie rozwinąć swoje zdolności intelektualne? Jeśli tak to książka Michała Gargóla jest dla was czymś wprost idealnym! "Trening inteligencji" to książka skierowana w szczególności do osób uczących się, ale nie tylko! To po prostu książka dla każdego chcącego. Mam ambitne plany rozwiązać wszystkie zawarte w niej łamigłówki - na razie rozwiązałam połowę, ale dam radę. A potem mój mózg (mam nadzieję) będzie pracował jak z bicza strzelił! 

Moja ocena: 8/10 Rewelacja!

Za książkę serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Publicat!

stycznia 07, 2014

(279) Kamienie na szaniec

(279) Kamienie na szaniec
Tytuł: Kamienie na szaniec
Autor: Aleksander Kamiński
Wydawnictwo Nasza Księgarnia
Stron 240

„Posłuchajcie opowieści o Alku, Rudym, Zośce i kilku innych cudownych ludziach, o niezapomnianych czasach 1939-1943 roku, o czasach bohaterstwa i grozy.” 

"Kamienie na szaniec" - opowieść o odwadze, bohaterstwie, przyjaźni... Trójka przyjaciół – Aleksy Dawidowski, Tadeusz Zawadzki i Jan Bytnar są absolwentami prestiżowego liceum im.Stefana Batorego w Warszawie. Stają u bram swojego dorosłego życia, planują, przewidują... Wakacje spędzają oddając się górskim wędrówkom. Należą do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej. Ich radość przerywa wiadomość o wybuchu wojny. Od razu podejmują działanie, nie wahając się ani przez chwilę – prowadzą walkę konspiracyjną w ramach Małego Sabotażu, aby potem przystąpić do walki w Grupach Szturmowych. Zośka, Rudy i Alek muszą dorosnąć, aby stanąć w obronie ojczyzny...   

„Tylko odwaga i zdecydowanie połączone ze spokojem i trzeźwością dają powodzenie”

II wojna światowa była największym konfliktem zbrojnym w historii świata. Ale czy wojna powinna nam się kojarzyć tylko z bronią, walką i śmiercią? Zdecydowanie nie! Bez wątpienia wojna wywarła swe piętno na milionach ludzi. Ale czy nie warto pomyśleć o bohaterach? O zwykłych ludziach, którzy z dnia na dzień stanęli bez słowa sprzeciwu ani zawahania w obronie ojczyzny? O zwykłych ludziach, którzy stali się bohaterami? O ludziach, którzy powinni być dla nas wzorem? A przecież byli tacy jak my - żartowali, bawili się, zakochiwali, uczyli...

"Kamienie na szaniec" to moja lektura szkolna, w dodatku jedna z najlepszych! Zwykła opowieść o zwykłych - niezwykłych chłopakach. O ich rozterkach, problemach miłosnych, przyjaźni na tle wojny. A przede wszystkim o służbie w ramach Małego Sabotażu, a następnie w Grupach Szturmowych i... nadziei. Reportaż historyczny, a przy tym niezwykła, lecz prawdziwa opowieść! Książka na faktach, nie ma w niej ani krzty fikcji! Oczarowała mnie właśnie tą prawdziwością.

„Człowiek jest bardzo silny, zawsze wierzy w lepsze i szczęśliwsze jutro.” 

Największe wrażenie podczas czytanie książki Kamińskiego wywarła na mnie "zwykłość" bohaterów. Obawiałam się lektury tej książki. Nie chciałam twardej, historycznej publikacji. I niczego takiego nie dostałam. Przeczytałam kilka pierwszych stron (stron już konkretnej historii, a nie posłowia) i wsiąkłam... Czytanie zajęło mi kilka godzin. Był śmiech i łzy. Z jednej strony smutna powieść, a jednak z drugiej strony książka, która przez cały czas napawa optymizmem. Pokazuje w końcu ideały braterstwa i służby dla drugiego człowieka, które niestety nie każdy zna...

Nie mam prawa i nie zamierzam oceniać bohaterów. W końcu to prawdziwi ludzie, a wydarzenia przedstawione w książce miały naprawdę miejsce. Mogę jedynie oceniać to jak przedstawił to Aleksander Kamiński. Osobiście nie mam w tej kwestii żadnych zastrzeżeń. Autor znał osobiście bohaterów, więc książka jest oparta na jego własnych obserwacjach ale także w dużej (największej) mierze na pamiętniku Zośki. "Kamienie na szaniec" cieszą się powodzeniem od lat. Nie bez powodu! W skrytości serca muszę przyznać, że bohaterowie tak samo jak książka zdobyli moje serce. I od dłuuuugiego czasu trzymają je już w swoich rękach.

„Coś się urwało, skończyło... Lecz łzy w oczach powstrzymywała natychmiast myśl: jeszcze nie koniec, jeszcze jest szansa...”

Jest w tej książce coś takiego co może zachęcić każdego czytelnika do jej przeczytania... Nie opowiada o herosach tylko o zwykłej grupce przyjaciół, którzy mieli wady i zalety. Jeśli spojrzelibyśmy na ich zdjęcia byli dokładnie prawie tacy sami jak dzisiejsza młodzież. Cały problem polega na tym, że oni musieli stanąć przed trudnym wyzwaniem, musieli stanąć do walki z okupantem. Nie - "musieli" to złe słowo. Oni chcieli to zrobić. Nie chcieli oddać Polski bez walki. Czy dzisiejsza młodzież, gdyby znalazła się na ich miejscu, potrafiłaby zachować się tak jak oni?

"Kamienie na szaniec" to piękna książka pokazująca rozterki młodych ludzi dotyczące wojny, życia i śmierci, powojennej przyszłości... Pokazuje świat taki jaki był w czasie wojny. Normalną codzienność, ale także walkę z okupantem. Alek, Rudy i Zośka są na tyle dojrzali aby wziąć na siebie brzemię tej walki, ale jak każdy mają chwile słabości... Smutna, a momentami zabawna powieść. W sumie każdy znajdzie coś dla siebie... Utwór Aleksandra Kamińskiego naprawdę poruszył mnie za serce, pokazał wojnę z drugiej strony medalu, a przy tym wzruszył... "Kamienie na szaniec" to po prostu piękna, wartościowa książka, którą każdy powinien poznać!

„Kończy się w tym miejscu opowieść, choć walka toczy się dalej. Nieubłagana sprawiedliwość powoli, lecz nieodwołalnie zbliża karzącą dłoń ku gardłom zbrodniarzy świata. We krwi i męce tworzenia rodzi się polski świat Jutra, zamglony chaosem chwili. Walka trwa. Trzeba przerwać tę opowieść. Opowieść o wspaniałych ideałach BRATERSTWA i SŁUŻBY, o ludziach, którzy potrafią pięknie umierać i PIĘKNIE ŻYĆ”

Moja ocena: 10/10 Arcydzieło!